14 Nisan 2026 Siverek ve 15 Nisan 2026 Kahramanmaraş okul saldırılarıyla ülkemiz sarsıldı. ABD’de daha çok görülen bu vakanın 2 gün üst üste görülmesi elbette tesadüf değil. İki çocuk da sanal oyun bağımlısı. Sanal oyunların sohbet odalarında yetişkin manipülatif psikopatları görmek mümkün. Bunlar oyun sohbet odalarında yapamadıkları sohbetleri de şifrelenmiş bazı kapalı sohbet gruplarına taşıyorlar. Orada psikolojisi yerinde olmayan çocukların aklına girmek ve onları “görev veriyorum” ayağına yönlendirmek maalesef çok kolay.

Bu çocuklar Alfa Kuşağı, yani Z Kuşağı’ndan sonra gelen kuşak. Z Kuşağının ebeveynleri çoğunlukla X Kuşağı, Alfa Kuşağı’nın ebeveynleri de çoğunlukla Y Kuşağı.

Y Kuşağı’nın çocuk edinme sayısı az. Genellikle 1 veya 2 çocuk. Bu çocukların çoğu akıllı telefon, tablet ve sınırsız sanal oyunun içine doğdu. Bu kuşaktaki bir çocuğa sanal oyunu yasaklayamazsın. Ama sınırlarsın ve sıkı bir şekilde kontrol edebilirsin.

Ben de bir Y Kuşağıyım, benim de 13 yaşında bir oğlum var. Sanal oyun oynuyor, Türkiye’de yasaklanmış, sakıncalı bulunan oyunları oynayamıyor. Oyunlarını kontrol ediyoruz, sohbet odası var mı yok mu didikliyoruz, bunu yaklaşık 3-4 yıldır eşimle birlikte yapıyoruz. İzlediği oynadığı her şey kontrolümüz altında. Oyunu fazla kaçırdığı anlarda kızıyoruz. Evet kızıyoruz. Normalde Y Kuşağı’nın en büyük problemi bu; çocuklarına kızmıyorlar.

Çocuğa sürekli kızarsanız bir yerden sonra etkisini yitirir. Zaten bir çocuğa kızınca düzeliyorsa demek ki o çocuk sizden gerekli sevgiyi görmüş demektir. Gerekli sevgiyi, ilgiyi gören çocuk kızıldığı zaman kendine çeki düzen verir. Sürekli kızılan azarlanan çocuk ya özgüvenini kaybeder ya da agresifleşir.

Bizim kuşağın ebeveynliğinde şöyle bir sıkıntı var. Modern anne baba olma takıntısı bir yerden sonra kontrol yitirilmesiyle son buluyor. Bunu dengeleyemiyorlar, saygı aşılamayı köylülük gibi görüyorlar. Bu çocuklara doğru yaklaşım böyle olmamalı. Bunun bir arası olmalı.

Bir gün şöyle bir olay yaşadım, bir ortamda oğluma yayılarak oturmamasını söyledim, düzgün otur evladım, dedim. Hemen bana müdahale etti kuşaktaşlarım, hepsi birer pedagog edasında çocuğuma böyle demememi deklare etmeye çalıştılar. Ben oğlumu severim bunu açıkça gösteririm, basket idmanlarına bizzat götürür, birlikte zaman geçiririm, onu dinler söylediklerini dikkate alırım uygularım, evet bazen de kızarım, siz de kızmalısınız, çocuğu başınızdan telefon ve tablet vererek uzaklaştırmak, susturmak ebeveynlik değildir. Ben çocuğuma kızarım ve o da kendini düzeltir çünkü aramızda bir bağ var.

Pedolojik eğitimini short kaydırarak alan ebeveynler kimseye akıl vermesin. Çocuğu kontrol etmek onun alanına müdahale değildir, reşit olana kadar sorumlu sizsiniz. Şu yüklediğinizi zannettiğiniz özgüven kafesten çıkınca saniyede yıkılır, çocuğunuz gerçek dünyada bağırarak bir şey elde edemeyeceğini acı acı öğrenir.

Eskiden bizim ebeveynlerimizin yaptığı doğru ve yanlışları süzmek, ayırt etmek yerine short kaydırarak new age ebeveynlik türetti benim kuşağım. Ben hiçbir zaman çocuklara suç bulmam. Suç bizim, yani ebeveynlerindir.

Bir diğer tartışma ise buna benzer olaylar şimdi mi çoğaldı, eskiden mi daha çoktu? Ben Kayseri’de lisedeyken okuldan bir çocuk, başka bir arkadaşıyla babaannesini öldürüp altınlarını çalmıştı. Kayseri de bile infial yaratmadı, yerel gazetelerde üçüncü sayfa haberi olarak ufak bir bülten olarak yazıldı geçti gitti.

Şimdi ise Hakkari’deki adli bir olayı taa İpsala’dan duyuyorsun, haberin oluyor. Çünkü artık haber kaynağı sonsuz. Eskiden inşaatlarda, kanallarda çocuk cesetleri bulunur öte semtlerde duyulur, bir süre kimse çocuğunu sokağa salmaz sonra kısa zamanda unutulurdu. Şimdi duyular daha açık.

İnşallah bir daha bu tip olaylar yaşanmaz. Ama dediğim gibi suçun çoğu ebeveynlerde. Sizin ebeveynlikteki başarısızlığınız maalesef bazen başka insanların hayatlarına mal olabiliyor. İyi yetiştirirsin, kötü yetiştirirsin onu bilemem ama çocuğunuzu kontrol etmek zorundasınız, bu bir misyon değil, hukuki gereklilik… Çünkü 18 yaşına kadar çocukların vasisi ebeveynleridir.