Her biri ayrı ayrı bu topluma insanlık dersi verip, duyar kasan tipler.

Bizi beğenmiyorlar ama onların duyarsızlığını da vicdansızlığını da bütün Türkiye gördü.

Hepimizi derinden yaralayan Şanlıurfa ve akabinde daha da vahim bir olay olan Kahramanmaraş’taki okul saldırısı hepimizi şoke etti. Bizler bunun şokunu ve üzüntüsünü yaşarken bir kesim var ki; oynamaktan, göbek atmaktan, eğlenmekten geri kalmadılar. Oysaki bu kesim, her zaman kendini aydın, görgülü, bilgili, bu ülkenin sanki aydınlık yüzü olarak bize tanıttılar.

“Çocuklar gülsün” diye ha bire karşımıza çıkan, canının istediği olayları alıp çocuklar, kadınlar diye bağıran Gülben Ergen!

Bayan Otorite ve Gırgıriye arkadaşları

“Çocuklar gülsün” diyenlerin çocuklar ölürken, çocuklar yoğun bakımda canıyla uğraşırken, aileler bu acıyla kavrulurken hiç rahatsız olmadan sahnede gidip göbek attılar.

Ben önce yapay zeka zannetmiştim ama gerçekten de bu müzikali ertelemedikleri gibi bir de müzikal sonraki hal ve tavırları iyice kendilerinden soğuttu. Lafa gelince onlar çok duyarlılar ama konu kendi oyunları ve sahneleri olunca böyle vahim bir olayın üzerine sahnelerini ertelemediler. Acı, onlar için kendi işlerine gelince acı, yoksa hayat devam ediyor kafası.

8 çocuk, bir kahraman öğretmen şehit olmuş. Ülkede böyle vahim bir olay yaşanmış.

Ülke şokta ve yasta; ertelemediler.

Özellikle de tüm gün konuyla alakalı bir şey paylaşılmadı. Ta ki oyun bitip lay lay lom röportajlar verilip terleri kuruyunca lütfen bir şeyler yazdılar. Hatta ben, “Gülben Ergen hiçbir şey yazmamış ama şimdi oyun oynuyor ve yorgundur eve gidince bir şeyler yazar” diye bir tweet atmıştım. Aynen de öyle oldu. Gece saat 02.00 sularında Kahramanmaraş diye biri etiket yapıp üzüntülü emojilerle duyarlılığını, pardon duyarsızlığını göstermiş oldu. Ya da çok yorgundu o sahneden sonra tabii uzunca yazı yazmak kolay değil.

Şimdi bunlara sorsan “Perde kapanmaz” diyecekler.

Arkadaş; klasik müzik konseri değil, söyleşi değil, akademik bir panel değil.

Acı karşısında sizin kapanmayan perdenize, sanatınıza emi!

Yazıklar olsun!

O perde insanlığınızın ve vicdanınızın üstünü örtmüş oldu aslında.

O da yetmiyormuş gibi gösteri sonrası hepsi çok mutlu, şen şakrak. Fakat

en coşkulu olanlar Gülben Ergen ve eski kocası Mustafa Erdoğan; Alice Harikalar Diyarında kıvamında güle oynaya kakara kikiri kahkahalarla röportaj veriyorlar.

Ya arkadaş gerçekten insan inanamıyor.

Dehşetle izledik.

Hadi perdenizi kapatmadınız da bari ülkede böyle bir şey olmuşken birazcık ciddi ve duyarlı bir hal takınsaydınız.

İnsan böyle bir olayın akşamında böyle bir hal ile röportaj vermeye utanır be!

Ama tabii ki şu da var; belki de hayatlarında çok nadir de olsa gerçekten oldukları gibi davrandılar desek yanlış olmaz.

Belki de teşekkür etmeliyiz! Bize duyar kasanların, aslında işlerine geldiği zaman duyar işlerine gelmediği zaman duymaz hatta üç maymunu oynadıklarını göstermiş oldular.

Tabii görebilene!

Şu da var; onların yaptığını hükümete yakın birileri yapsaydı ülkeyi ayağa kaldırmışlardı. Aynı istedikleri olsa tepki verip, istemediklerini görmezden geldikleri gibi.

Bakın; bu “sanat” değil, acıya karşı yapılan saygısızlıktır.

Sekülerizmin, modernliğin arkasına gizlenen kibirli duyarsızlığıdır.

Bir de üstüne topluma “Modern yaşam” ve “aydınlanma” makyajı altında bu duyarsızlığı ve saygısızlığı sanat adı altında sunmaktır, normalleştirmektir!

Türkiye’nin önünde herkese acınacak vicdanınızı, acınacak insanlığınızı göstermiş olduğunuz.

Siz o gece Gırgıriye’yi oynamadınız.

İnsanların acıları üzerinde hoplayıp zıplayıp, bir de göbek attınız.

Sahne ışıkları altında kararan vicdanınızı ve duyarsızlığınızı tüm Türkiye’ye gösterdiniz.

Ve daha da üzücü olan; arkalarında bunları alkışlayan bir kitlenin olması.

Yaşanan olayı eleştirip ama böyle bir acı olay karşısında sahne almalarını ve tavırlarını alkışlayan diğer vicdansızlar. Onlar oynadılar, bilet alanlar da gittiler.

Toplu bir duyarlılık katliamı gibi bir şey oldu!

Ama tabii “Terlik olsa oy veririz” zihniyetinin “Acı da olsa alkışlarız, acı da olsa gideriz, çocuklar ölse de gider göbek atmalarını destekleriz. Onlarla birlikte güler oynarız.” kıvamına gelmelerinin sahnesi de oldu desek yanlış olmaz.

Buradan Demet Akalın‘a ve bu konuda duyarlı olan tüm sanatçılara teşekkür ediyorum. Demet Akalın, benim yazdıklarıma cevap vererek bu konuyu biraz daha gündeme getirmiş oldu.

Diğer taraftan Resul Dindar, bu olay dolayısıyla konserini iptal etti. Böyle duyarlı kim varsa teşekkür ediyorum.

Peki bunlar niye böyle davranıyor; bunları takip edenler, bunlara prim verenler olduğu sürece bunlar bir avuç da olsalar maalesef işte böyle istedikleri gibi hareket ediyorlar. Gerekli tepkiyi alsalar yapmazlar. Ha şunu da eklemek istiyorum kaldı ki Uğur Dündar’ın 6 Şubat depreminde deprem bölgesinde canlı yayın yaparken acıklı ağlamaklı sesini dinlemiştik. Sonra kameralar kapandığında ha ha ha diye gülmelerini de gördü bu millet.

Sonuç itibarıyla bunlar hep böyle de bunların böyle olduğunu fark etmeyenlere ne diyeyim?

Ve tabii unutmayalım ki; onlara hiçbir şey olmaz! Maalesef de olmuyor!